Kantonrechtersformule

Ontslagvergoeding en kantonrechtersformule

De kantonrechter bepaalt de hoogte van de ontslagvergoeding vaak met behulp van de kantonrechtersformule. De kantonrechtersformule die wordt gebruikt, is op 1 januari 2009 vastgesteld (wordt ook wel de nieuwe kantonrechtersformule genoemd).

Wilt u weten of en zo ja hoe u in aanmerking kunt komen voor een ontslagvergoeding? Kijk dan op de pagina over ontslagvergoeding. Of neem direct contact op via 0900 - 666 88 82 of via het formulier.

Hoe werkt de kantonrechtersformule

De kantonrechtersformule is een rekenmodel voor de toekenning van vergoedingen bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst dat door de Kring van Kantonrechters zelf is ontwikkeld. Bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst kunnen kantonrechters volgens de wet, een vergoeding naar billijkheid toekennen. Het doel van de kantonrechtersformule is om meer eenheid te brengen in de manier waarop ontslagvergoedingen worden berekend door de kantonrechters. De kantonrechtersformule is overigens niet bindend: het gaat 'slechts' om een aanbeveling.

Volgens de kantonrechtersformule wordt de vergoeding alsvolgt berekend:

aantal dienstjaren (factor A) x het bruto maandsalaris (factor B) x factor C

In de factor C zijn de bijzondere omstandigheden van het specifieke geval uitgedrukt in een cijfer. De uitgangswaarde voor C is 1. De waarde is 1 als

1. de reden voor het ontslag niet aan de werknemer of werkgever valt te verwijten, en
2. de reden voor het ontslag niet in de risicosfeer van de werknemer valt, en
3. zich verder geen bijzondere omstandigheden voordoen.

In de praktijk blijkt de C meestal te schommelen tussen 0 en 2.

Berekening van dienstjaren (factor A)

De dienstjaren (factor A) tot de leeftijd van 35 jaar tellen mee voor ½, van 35 tot 45 jaar voor 1, van 45 tot 55 jaar voor 1½ en vanaf 55 jaar voor 2.

De dienstjaren op jonge leeftijd tellen het minst mee. Dit is zo omdat jongeren makkelijker een nieuwe baan kunnen vinden.

De dienstjaren op hogere leeftijd tellen het meest mee. Op hogere leeftijd is het immers moeilijker om nieuw werk te vinden. Voor een werkgever is het dus duurder om een werknemer te ontslaan. Hierdoor worden oudere werknemers beschermd. 

Berekening loon (factor B)

Bij de B-factor gaat het om uw bruto maandsalaris. Hierin zitten alle vaste loonbestanddelen (bijvoorbeeld: loon, vakantiegeld, 13de maand).

De correctiefactor (factor C)

De C-factor wordt ook wel de de correctiefactor genoemd en bepaalt voor een belangrijk deel de hoogte van de ontslagvergoeding. Belangrijke aspecten kunnen zijn de verwijtbaarheid, de arbeidsmarktpositie van de werknemer en de financiële positie van de werkgever.

De correctiefactor - verwijtbaarheid

De mate van verwijtbaarheid van het ontslag kan leiden tot een hogere of lagere vergoeding afhankelijk van de vraag wie de schuld krijgt van het ontslag. De arbeidsmarktpositie van een werknemer die door zijn werkgever via cursussen en dergelijke zijn kennis heeft kunnen bijhouden en uitbreiden, is beter dan die van een werknemer die dat niet heeft kunnen doen. De werknemer heeft dus minder financiële bescherming nodig. Een werknemer die werkzaam is in een branche waar een groot gebrek is aan personeel, heeft minder bescherming nodig dan een werknemer in een sector waarin veel werkloosheid heerst. Kortom, hoe slechter de positie op de arbeidsmarkt is, hoe hoger de vergoeding.

De correctiefactor - financiële positie werkgever

De financiële positie van de werkgever kan ook een rol spelen bij de bepaling van de hoogte van de vergoeding. Dat kan het geval zijn als de werkgever een beroep doet op haar slechte financiële positie (habenichts / - wenig). De werkgever kan aannemelijk maken met bijvoorbeeld jaarstukken en prognoses dat de volgens de kantonrechtersformule berekende vergoeding voor haar niet betaalbaar is. De kantonrechter kan hier dan rekening mee houden en een lagere vergoeding vaststellen.